(یک سروده ی قدیمی)                                اه  !   ای سیب سرخ  حوا.دردستهایی کبود .اینچنین شتابان  به کجا می چرخی./دست به دست شاخه به شاخه.ناله زنان از گردش ایام گریزان به کجا می گردی؟/ای سیب سرخ اتش! ناله ی سوخته گان دل افروخته را می شنوم./کمی اهسته تر در سیر خونینت سفر کن./اه!   ای میوه ی گناه ای دانه ی ابدییت.درریشه ترک می خوری/اتش از شاخه های تو اویزان.سایه ی تو منحوس./  (چه فراموشیه  سنگینی سیبی از شاخه  فرو می افتد)