خورشيد

در تلاطم حضور تو

         غروب كرد

آن روز كه فرداي سبز را

آورد بي جواب

پايان حادثه شد

پژواك لاله ها

در گردش سم اسبان بي سوار

سبز گلوي سرخ تو

در خامه رنگ باخت

آن لحظه را كه وجودت

در جوانه مرد

به رنگ عشق نتوان

قامتت ستود

آن عشق بي حصار

كه در جامه پاره كرد

گويي كه اين جهان

همه در وحشت و زوال

از اين سكوت غم زده

پايان گرفته است

باران عشق را تو ببين دركنار شط

سيراب شد به عشق

گلوي لاله هاي سرخ!